Şair Can Yücel ne güzel yazmış. Küçük bir sahil kasabasına, bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok. Kiminle konuşsam aynı şey. Her şeyi, herkesi bırakıp gitme isteği…
Bugünlerde herkesimde aynı istek aynı duygular. Bırakıp gitme, yapmak zorunda olduğu işini yap-
mama isteği. Toplumun tüm kesimlerinde çalışanlarda aynı istek.
Hekim mesleğini artık yapmak istemiyor. Artan şiddet, artan saygısızlık. Sözel saldırılar artık yerini
fiziksel şiddete bıraktı. Hastanelerde artık beyaz önlük tehlikenin simgesi. Hemşiresi, teknisyeni,
beyaz önlük giyen hastane berberi de, beyazı giyerken birazcık düşünmeli, başına gelebilecekler
için tedbirli olmak zorunda olduğunu bilmeli. Arka kapı koruması ve oradan kaçış tüneli masallarına
da güvenmemeli. Her girişin bir çıkışı olduğunu herkesin bildiğini de bilmeli.
Beyaz kod… Kulağa ne kadar da hoş geliyor. Masumane. Ama anlamı sağlıkçıya saldırı. Aslında
kırmızı kod olmalı, ama halkımızı ürkütmemek açısından beyaz kod. Beyaz saflık, temizlik... Her
ne kadar sağlıkta şiddetin kod’u olsa da. Baktın suç, bakmadı suç. Sınırsız hasta bakımı, sınırsız
çalışma süresi. Gece, gündüz kavramı olmayan çağrıldığında ya da çağrılmadan gitmek zorunda
olduğun meslektir hekimlik. Özveri ister. Kendi yaşamından çok fazla fedakârlık ister. Karşılığı? Yok,
gibi bir şey, sen var sansan da.
Bugünlerde hekimlerin çoğu işini yapmak istemiyor. Ayakları geri, geri gitmekte işine gelirken.
Önce işe başlama duası. Allah’ım bugünüm iyi geçsin, kötülerden beni uzak tut. Sonra da mümkün
olduğunca işini hızlı ve problemsiz yapma gayretleri. Yaparken de nasıl başka bir iş yapabilirim
düşünceleri. Kafaların hasta ile uğraşacağı zamanda kafaların ikinci yapılacak işi düşünmeleri. Ben
çok hekim arkadaşımla konuştum. Hepsi de “Başka bir iş yapalım” diyor. “Bırakalım bu işi. Yeter”
diyor. Ne yapılır, ne edilir, herkes kendince bir arayış içinde. Kimisi bahçe diyor, kimisi tarla, kimisi
hayvancılık diyor. Besi ya da süt hayvancılığı. İnekle, tosunun farkını bilmese de… Alıp başını git-
mek istiyor, derdini tarlada, hayvan kokuları içinde unutmak istiyor. Uzaktan gördüğü her şeyi kolay
sanıyor. “Hiç olmazsa yaşamsal riski yok” diyor.
Biz de bir grup arkadaş düşündük, taşındık ne yapalım dedik. Hayvancılık mı, bahçecilik mi, pazar-
cılık mı? Sonunda bunların zor olduğunu düşündük. Karar verdik, masrafsız, sermaye istemeyen,
bilmesek de bi deneyelim diyerek SAHTEKÂRLIK yapmaya karar verdik. Karar verdik vermesine
de onun da piyasada çok fazla olduğunu, deneyim gerektirdiğini öğrenince bu işten de vazgeçtik.
Tekrar fikir jimnastiğine geçtik. Hayvancılık yapmaya karar verdik. Hangi tip hayvan yetiştirelim diye
tartışırken, iki ayaklılardan vazgeçip dört ayaklı olanları seçtik. Ne de olsa daha az zararlı, daha
dost diye düşündük dört ayaklıları, iki ayaklılardan…
Şair ne diyordu yazısının sonunda; ben her bahar aşık olmam ama her bahar gitmek isterim. Gitti-
ğim olmadı hiç. Ama olsun… İstemekte güzel…
Ben de her yıl başka bir iş yapmak isterim…
Yaptığım oldu mu hiç…
Olmadı…
AMA OLSUN DÜŞÜNMEK BİLE GÜZEL…
BUGÜNLERDE HERKES GİTMEK İSTİYOR…
Dr. Özcan YILMAZ
artı
49
23