Page 26 - Kapak

Basic HTML Version

Karpeta İbrahim, 1924 yılında Sakarya vapuruyla
Girit’ten zorunlu olarak göç ettirilip Adana’ya yer-
leştirilmelerinin hemen sonrasında eğitim için Çı-
narlı ilk mektebine devam eder. Ve çok başarılı bir
öğrenci grafiği çizer, özellikle çok güzel resim yap-
ması ile dikkatleri üzerine çeker. Türkçe’yi kısa za-
manda aksansız olarak konuşur, öğretmenleri ta-
rafından çok sevilir. Ancak ekonomik sorunlar baş
gösterince ilkokul 3. sınıfta dayısının isteği üzerine
eğitimini sonlandırır.
Ve tüm mübadil çocukları gibi çocuk yaşta devlete
ait olan Sümer dokuma fabrikasında geçimini sağ-
lamak için çalışmaya başlar. Adana’da Kuruköprü
yakınlarında bulunan bu Fabrikada çalışanlar
arasında kız, erkek bir çok çocukta bulunmaktadır.
Dayısı Bilal’in oğlu Haydar, büyük teyzesi Afet’in
oğlu Talat’da bu fabrikadadır.
Bu çocuklar arasında Gülistan Örnek adında bir
de kız çocuğu vardır. Gülistan Örnek 2012 yılının
ocak ayında 95 yaşında hayatını kaybetti. Kendisi ile daha önce yaptığım bir söyleşide;
-“Ben sekiz yaşında fabrikada çalışmaya başladım, Fabrikada Giritli, Boşnak, Arnavut bir çok
çocuk vardı. Ben fabrikaya halamla birlikte gitmiştim. Beni işe aldılar, onu yaşlı diye almadılar. Bo-
yum makinelere yetişmiyordu, ayaklarımın altına sandık koyuyordum, makaralara ancak yetişebili-
yordum. Senin baban İbrahim’de bir ara fabrikada çalışıyordu. Ama sonra bir daha görünmedi” dedi.
Babam Karpeta İbrahim, Gülistan teyzenin söylediği gibi bir daha fabrikada görünmedi. Zira iş esna-
sında kolunu makineye kaptırmıştır ve Devlet Hastanesinde acilen tedaviye alınır.
Yaralı İbrahim bir gün hastanede görevli Rum asıllı iki doktorun, Rumca konuşmalarına tanık olur.
Doktorlardan birisi babamın kolunun çok kötü olduğunu ve kesmek zorunda olduğunu arkadaşına
anlatır. Bunu duyan ve Rumca anlayan babam akşam üstü hastaneden bir yolunu bularak kaçar ve
doğru eve dayısı Cafer’in yanına gelir, durumu anlatır. Dayı Cafer “-Oğlum sen merak etme, bende
annenden kalan birkaç gümüş sikke var onlarla seni tedavi ettiririm.” der.
Ve babamı, Kuruköprü, eski istasyon arasında yer alan Sıhhat Yurdu Hastanesine götürür (Ayas
kolejinin oldugu yer). Bu hastanede Cafer Tayyar isminde bir doktor babamı muayene eder ve
aylar süren bir tedavi döneminden sonra babamın kolunu kurtarır.
Bu gerçek öyküyü bana Hançerli Color’ın sahibi sevgili Yüksel Hançerli anlattığında Adana Tabip
Odası olarak yazmayı planladığımız “Mitolojik Çağdan Günümüze Adana Tıp Tarihi“ konulu kitap
hakkında ne kadar doğru düşündüğümüz ortaya çıktı. Sağolsun Yüksel Ağabey bana Dr. Cafer Tay-
yar Kankat hakkında da yazı göndermişti.
BİR GİRİTLİ MÜBADİL ÖYKÜSÜ ve Dr. CAFER TAYYAR KANKAT
tıp tarihi
ADANA TIP TARİHİNDEN ESKİ BİR ANI
Dr. Ali İhsan ÖKTEN
Yüksel HANÇERLİ
artı
49
24